Ο αγώνας της κοινότητας των προσφυγικών είναι φανερό πως έχει ξεπεράσει τα όρια των 8 κτιρίων, έχει πλαισιωθεί ενεργά από […]
Ο αγώνας της κοινότητας των προσφυγικών είναι φανερό πως έχει ξεπεράσει τα όρια των 8 κτιρίων, έχει πλαισιωθεί ενεργά από ανθρώπους και συλλογικότητες ολόκληρης της πόλης και της χώρας και έχει λάβει διεθνείς διαστάσεις. Είναι ένας μνημειώδης αγώνας καθώς ήρθαν στο προσκήνιο κορυφαία αιτήματα της εποχής μας που αφορούν τα καίρια ζητήματα της κοινωνικής στέγης και της διαμόρφωσης των κοινοτήτων στη βάση της αλληλεγγύης και της συνύπαρξης. Αντιμετωπίστηκε δε με τόσο μένος από την πλευρά της κυβέρνησης και της Περιφέρειας Αττικής, ακριβώς επειδή οι απαντήσεις που δόθηκαν βρίσκονται μακριά από λογικές εκμετάλλευσης και κερδοφορίας, στη βάση των κοινωνικών αναγκών. Αποτελούν έμπνευση για τον κόσμο και δείχνουν ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, που μπορεί να είναι νικηφόρος, καλύπτοντας άμεσες ζωτικές ανάγκες διαβίωσης ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, που το κράτος έχει απαξιώσει. Επιπλέον, σημείωσε και μια ακόμα σημαντική νίκη. Ανάγκασε τη δημοτική αρχή του Χάρη Δούκα να προχωρήσει σε έκδοση ψηφίσματος με το οποίο τοποθετείται υπέρ της διακοπής του καταστροφικού σχεδίου κυβέρνησης και Χαρδαλιά, αφήνοντάς τους απομονωμένους να συνεχίζουν να βρυχώνται χέρι-χέρι με την ακροδεξιά και να απειλούν να στείλουν τα ΜΑΤ του Χρυσοχοΐδη για βίαιη εκκένωση, αφού τίποτα άλλο δεν τους έμεινε.
Η απεργία πείνας τόσο του Αριστοτέλη Χαντζή όσο και της Suzon Doppagne, σε συνδυασμό με τις ολιγοήμερες συμβολικές απεργίας πείνας δεκάδων ανθρώπων, αποτελεί την ύστατη μορφή αγώνα με την οποία οι άνθρωποι έβαλαν την ίδια τους τη ζωή μπροστά για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα όλων μας. Η ύπαρξή τους μετατράπηκε σε πολιτικό όπλο όλης της κοινωνίας.
Τόσο η αδιάλλακτη στάση της κυβέρνησης και της Περιφέρειας Αττικής, όσο και η καθυστέρηση της δημοτικής αρχής της Αθήνας να πάρει μια αποφασιστική πρωτοβουλία και να αναλάβει τις ευθύνες που της αντιστοιχούν λειτουργούσε όλο αυτό το διάστημα εκβιαστικά απέναντι στον κόσμο του αγώνα. Αντιστρέφοντας τους ισχυρισμούς τους, είναι ξεκάθαρο πως οι ίδιοι εκβίαζαν τους απεργούς πείνας, την κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών, τον κόσμο του αγώνα, παίζοντας με τη ζωή των ανθρώπων και αφήνοντας τη ζωή του Αριστοτέλη Χαντζή να κρέμεται κυριολεκτικά από μια κλωστή. Ο Αρίστος νοσηλεύεται στον Ευαγγελισμό, η κατάστασή του χαρακτηρίζεται κρίσιμη και την αποκλειστική ευθύνη έχουν οι εμπλεκόμενοι στην επονείδιστη σύμβαση (Περιφέρεια Αττικής, ΔΥΠΑ και Υπουργείο Πολιτισμού), όταν μάλιστα η «σύμβαση» αυτή δεν ισχύει πια, καθώς έχει αποσυρθεί η Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης. Μόνο ο πολιτικός ρεβανσισμός είναι αυτός που τους κάνει να επιμένουν και να μην παραδέχονται την ανάκλησή της.
Και κάπου εδώ θα πρέπει να κατανοήσουμε πλήρως τη στάση της δημοτικής αρχής. Αν και εξαρχής γνώριζε πως έχει λόγο σοβαρό σε αυτήν την υπόθεση, τεχνικό και πολιτικό, προτίμησε κινήσεις που ήταν ήξεις αφήξεις. Αν και γνώριζε την κοινότητα των προσφυγικών, αν και έχει αποκλειστική αρμοδιότητα για ζητήματα κοινωνικής στέγης, αν και έχει λόγο στον περιβάλλοντα χώρο των προσφυγικών και σε κάθε πιθανή αλλαγή πολεοδομικής χρήσης, αν και έχει την πολιτική ευθύνη και το χρέος να υπερασπιστεί τους κατοίκους αυτής της πόλης, επέλεξε εξαρχής να πατάει σε δύο βάρκες, μη θέλοντας να διαρραγούν οι σχέσεις της με τον Περιφερειάρχη και τα κοινά τους συμφέροντα, θέτοντας σε κίνδυνο -με αυτόν τον τρόπο- την υγεία των απεργών πείνας. Το ψήφισμα στη συνεδρίαση της 24ης/6 ζητά τη διακοπή υλοποίησης της προγραμματικής σύμβασης, κάνει σαφή αναφορά στη διατήρηση της κοινότητας των προσφυγικών σε κάθε περίπτωση εντός των συγκροτημάτων, ζητά να σταματήσει η αδιαλλαξία και να κάνει η Περιφέρεια και η κυβέρνηση πίσω. Η ενσωμάτωση, όμως, της καταδίκης μιας πορείας έξω από το σπίτι του Περιφερειάρχη, εξισώνοντας τη ζωή ενός ανθρώπου με έναν βαμμένο τοίχο, δε λειτουργεί απλώς αποπροσανατολιστικά, αλλά επιδιώκει συνειδητά να κρατήσει αποστάσεις ασφαλείας από τις όποιες μορφές διαμαρτυρίας εκδηλώθηκαν, με αφορμή την αδικαιολόγητη αδράνεια των εμπλεκόμενων αρχών, συμπεριλαμβανομένου και του Δήμου Αθηναίων.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, επιλέξαμε, λοιπόν, την ψήφο της αποχής. Ακόμα και αν αναγνωρίζαμε τη σημασία έκδοσης του συγκεκριμένου ψηφίσματος, δε θα μπορούσαμε να γίνουμε συνένοχοι στην εξιλέωση της κυβέρνησης δολοφόνων. Ο κόσμος του αγώνα έχει πάρει θέση από καιρό. Η κυβέρνηση δολοφονεί από τα Τέμπη μέχρι το εργοστάσιο της «Βιολάντα», από τη Γάζα μέχρι την Πύλο. Η λέξη «Δολοφόνοι», λοιπόν, αντιστοιχεί σε κάθε τοίχο.
Ο Δήμος της Αθήνας δεν «ξεμπέρδεψε» με ένα ψήφισμα. Το ψήφισμα αυτό ανοίγει τον δρόμο ακόμα και για τη δημοτική αρχή, εφόσον το εννοεί, να πάρει ενεργή θέση ενάντια στις πολιτικές της κυβέρνησης για το στεγαστικό, για τα πανάκριβα νοίκια, την αρπαγή σπιτιών από τις τράπεζες, τον εκτοπισμό κατοίκων από τις γειτονιές για χάρη της επέκτασης του real estate και της τουριστικής βιομηχανίας.
Ταυτόχρονα, όμως, ορίζει πολύ συγκεκριμένες ευθύνες για τον δήμο αναφορικά με τα προσφυγικά. Ο δήμος της Αθήνας
- Οφείλει να προστατέψει την κοινότητα και να μπει μπροστά για την αποφυγή οποιασδήποτε μορφής εκκένωσης των προσφυγικών.
- Οφείλει να μπλοκάρει στην πράξη οποιαδήποτε προσπάθεια της Περιφέρειας Αττικής να προχωρήσει μια σύμβαση που επί της ουσίας δεν υφίσταται.
- Οφείλει να ορίσει τη νέα αφετηρία διαλόγου σε συνεννόηση και συμφωνία με την κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών
- Οφείλει να διατυπώσει συγκεκριμένα και συνολικά αιτήματα και βήματα για την κοινωνική στέγη.
Είμαστε εδώ και συνεχίζουμε τον αγώνα δυναμικά, πολύμορφα και σε όλα τα μέτωπα… μέχρι την τελική νίκη.
Συνεχίζουμε να απαιτούμε την:
- ΆΜΕΣΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΤΗΝ «ΑΝΑΠΛΑΣΗ» ΚΑΙ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
- ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗΣ “ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΗΣ” ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΝΑΠΛΑΣΗΣ
- ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
#saveprosfygika