Πριν σχεδόν ένα χρόνο, ετοιμαζόταν για την συμμετοχή του στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας ο Κώστας Παπαδάκης. Η πρώτη αυτή […]
Πριν σχεδόν ένα χρόνο, ετοιμαζόταν για την συμμετοχή του στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας ο Κώστας Παπαδάκης. Η πρώτη αυτή ορκομωσία συμβούλου της Ανατρεπτική Συμμαχία για την Αθήνα, είχε ιδιαίτερα συμβολική σημασία μιας και αποτελούσε το υλικό αποτύπωμα των προσπαθειών συνεργασίας και ενότητας αρκετών μηνών. Έναν χρόνο ανελλιπούς παρουσίας και κατακτήσεων μετά, ο πρώτος κύκλος εκπροσώπησης κλείνει για να ανοίξει ο επόμενος.
Στην αριστερά, -ή μάλλον, έτσι όπως έχουν αλλοιωθεί κάποιοι όροι θα πρέπει να διευκρινίζω- στην “δική μας” αριστερά, δεν θέλουμε αιρετούς/ες επαγγελματίες της πολιτικής, δεν επιδιώκουμε πολιτική καριέρα, δεν πιστεύουμε στην πολιτική των λίγων κι εκλεκτών. Στην “δική μας” αριστερά η εκπροσώπηση δεν είναι κύρος και κατόρθωμα, είναι έκθεση και ευθύνη, είναι υποβίβαση της προσωπικής άποψης προκειμένου να εκφραστεί καλύτερα η συλλογική. Από την αρχή ίδρυσης, λοιπόν, της Ανατρεπτικής Συμμαχίας είχαμε αποφασίσει ότι στην ευθύνη αυτή θα γίνει εναλλαγή.
Η χτεσινή μου ορκομωσία, πρωτίστως επιβεβαιώνει αυτή την βασική πολιτική αρχή. Στέλνει, όμως κι ένα μήνυμα: η Ανατρεπτική Συμμαχία δεν ήταν ένα πείραμα ή ένα πολιτικό πυροτέχνημα. Είναι ένα ενωτικό εγχείρημα ζωντανό και θα συνεχίσει να δίνει το παρόν στα τεκταινόμενα του Δήμου (και όχι μόνο). Είμαστε εδώ για να συνεχίσουμε να διεκδικούμε τον δημόσιο χώρο και λόγο, να υπεραμυνθούμε της ζωής όλων των κατοίκων αυτής της πόλης (ανεξαρτήτως… αν είναι δίποδοι ή τετράποδοι) μεροληπτώντας πάντα υπέρ των καταπιεσμένων, να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των εργαζομένων του Δήμου.
Στο Δημοτικό Συμβούλιο καταλαμβάνουμε μόνο μια έδρα παρά το εκλογικό μας ποσοστό, λόγω του άδικου εκλογικού νόμου που πριμοδοτεί την διοικούσα παράταξη. Με την ανάληψη καθηκόντων, λοιπόν, πέραν του ρόλου της Δημοτικής Συμβούλου, αναλαμβάνω και την εκπροσώπηση της Ανατρεπτικής Συμμαχίας ως τύποις επικεφαλής στα πλαίσια του Δημοτικού Συμβουλίου. Στην πολιτική μου διαδρομή, όμως, δεν ένιωσα ποτέ σημαντική ως μονάδα. Είχα κι έχω πάντα απόλυτη πίστη στη δύναμη της συλλογικότητας. Κι αυτή τη συλλογικότητα με επίγνωση της ευθύνης και της ιστορικότητας του εγχειρήματος θα προσπαθήσω να εκφράσω στο ακέραιο.
Και παρ’ ότι δεν τα πάω καλά με τους τύπους και τις κοινωνικές συμβάσεις, η χτεσινή ορκομωσία, μου προκάλεσε μια μικρή συγκίνηση. Γιατί μαζί μου ένιωσα ότι ήταν κι όσες/όσοι έχουμε συμπορευτεί τα τελευταία χρόνια. Άνθρωποι που διεκδικούν “πόλεις ανοιχτές” όπως τότε, στην ακμή του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος. Άνθρωποι που διεκδικούν έμπρακτα το “δικαίωμα στην πόλη”. Άνθρωποι των Λαϊκών Συνελεύσεων, των πάρκων και των πλατειών, που διεκδικούν την Κοινότητα και την αλληλεγγύη στην Αθήνα του τουριστικού κεφαλαίου, της φτώχειας και των πλειστηριασμών. Άνθρωποι που βρισκόμαστε για χρόνια στην ίδια πλευρά της ιστορίας σε δρόμους κοινούς ή παράλληλους. Μαζί με όλες κι όλους αυτούς θα διανύσουμε και αυτή τη θητεία, μέχρι να έρθει η ώρα να παραδώσω κι εγώ με τη σειρά μου την σκυτάλη.
Υ.Γ.1: Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τις Ιωάννα Κούρτοβικ, Κατερίνα Μάτσα και Ελένη Αγαπάκη για την στήριξή τους καθώς και τον Κώστας Παπαδάκης όχι μόνο για το θάρρος του να αποδεχτεί την θέση του επικεφαλής σ’ αυτό το ιστορικό εγχείρημα, αλλά και για την σημαντική παρακαταθήκη που αφήνει με τη δική του θητεία.
