Η «επένδυση» στο Ελληνικό αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς κράτος και κεφάλαιο αναδιαμορφώνουν την πόλη σε […]
Η «επένδυση» στο Ελληνικό αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς κράτος και κεφάλαιο αναδιαμορφώνουν την πόλη σε βάρος της κοινωνίας.
Με πρόσχημα την ανάπτυξη, δημόσιος χώρος και υποδομές παραδίδονται στην κερδοφορία, ενώ οι ανάγκες των κατοίκων υποχωρούν. Στα νότια προάστια της Αττικής, και ιδιαίτερα στον δήμο Ελληνικού–Αργυρούπολης, αυτή η διαδικασία εξελίσσεται ήδη με ορατές συνέπειες.
Η πραγματικότητα είναι ξεκάθαρη: οι περιοχές αυτές αλλάζουν βίαια χαρακτήρα. Δεν πρόκειται μόνο για την ηχορύπανση και τη σκόνη των εργοταξίων. Είναι η αλόγιστη δόμηση, η κυκλοφοριακή επιβάρυνση, το παρκάρισμα, τα ακριβά ενοίκια, η συνολική υποβάθμιση της καθημερινότητας. Πρόκειται για έναν συνολικό σχεδιασμό που αναδιαμορφώνει τον χώρο με ταξικούς όρους, δημιουργώντας μια «πόλη για λίγους» και μετατρέποντας τις ανάγκες των πολλών σε περιττό κόστος.
Η λεγόμενη «επένδυση» δεν είναι ουδέτερη. Αποτελεί κεντρική πολιτική επιλογή κράτους και κεφαλαίου για την εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου και την αναδιάρθρωση της πόλης προς όφελος της κερδοφορίας. Σε αυτό το πλαίσιο, το πρώην αεροδρόμιο και το παραλιακό μέτωπο μετατρέπονται σε πεδίο επιχειρηματικής εκμετάλλευσης, αποκλείοντας στην πράξη την ελεύθερη και ισότιμη πρόσβαση των κατοίκων.
Ταυτόχρονα, οι συνέπειες είναι ήδη ορατές και βαθιές: εργατικά «ατυχήματα» που οφείλονται σε απαράδεκτες συνθήκες εργασίας και ανύπαρκτα μέτρα ασφάλειας, περιβαλλοντική καταστροφή, ιδιωτικοποίηση και καταπάτηση του δημόσιου χώρου, λεηλασία του δημόσιου πλούτου προς όφελος λίγων.
Να αμφισβητήσουμε συνολικά την επένδυση
Όλο και περισσότεροι φορείς, συλλογικότητες και κάτοικοι εκφράζουν αμφισβήτηση και ανησυχία. Η δυσαρέσκεια μεγαλώνει, καθώς γίνεται φανερό ότι αυτή η «ανάπτυξη» δεν αφορά τις κοινωνικές ανάγκες, αλλά τις προτεραιότητες της αγοράς.
Ωστόσο, οι περισσότερες αντιδράσεις παραμένουν αποσπασματικές, εστιάζοντας σε επιμέρους πλευρές και όχι στον πυρήνα του προβλήματος. Η πραγματικότητα είναι ότι πρόκειται για μια στρατηγική επιλογή που δεν μπορεί να «διορθωθεί» ούτε να εξανθρωπιστεί.
Για αυτό κάθε ουσιαστική αμφισβήτηση οφείλει να στοχεύει στην καρδιά του ζητήματος:αρνούμαστε συνολικά την ιδιωτικοποίηση και την επένδυση στο Ελληνικό, ως μέρος μιας πολιτικής που θυσιάζει τις κοινωνικές ανάγκες για τα κέρδη του κεφαλαίου.
Ο χώρος του πρώην αεροδρομίου θα μπορούσε να αποτελεί ένα μεγάλο, δημόσιο, ελεύθερο πάρκο υψηλού πρασίνου για όλο το λεκανοπέδιο — έναν χώρο ζωής, άθλησης, πολιτισμού και συλλογικής δραστηριότητας. Αντί για αυτό, μετατρέπεται σε ένα κλειστό, εμπορευματοποιημένο σύμπλεγμα χρήσεων για λίγους.
Η εμπειρία δείχνει ότι κάθε προσπάθεια «περιορισμού των συνεπειών» αφήνει άθικτο τον πυρήνα της πολιτικής αυτής και επιτρέπει στην επένδυση να προχωρά απρόσκοπτα.
Απέναντι σε αυτή την κατεύθυνση, απαιτείται η συγκρότηση ενός ενιαίου, μαζικού και ανυποχώρητου ρεύματος αντίστασης, που θα αμφισβητεί συνολικά το έργο και θα παλεύει για την ανατροπή του.
Συλλογικότητες, φορείς, κάτοικοι αλλά και εργαζόμενοι στο εργοτάξιο του Ελληνικού δεν μπορούμε να μείνουμε αμέτοχοι/ες απέναντι σε αυτή την επίθεση από κράτος και κεφάλαιο.
Η υπεράσπιση του δημόσιου χώρου, της ζωής και της αξιοπρέπειας των κατοίκων είναι υπόθεση όλων μας.
Καλούμε σε μαζική κινητοποίηση υπεράσπισης των ζωών μας από τη λεηλασία των επενδυτών.
Να είμαστε όλες και όλοι εκεί!
Για μια πόλη με βάση τις κοινωνικές ανάγκες
Οι ανάγκες των κατοίκων δεν μπορούν να θυσιάζονται στο όνομα της «ανάπτυξης» και της κερδοφορίας.Το δικαίωμα σε ελεύθερους χώρους, πράσινο, δημόσιες υποδομές, πολιτισμό και αξιοπρεπή ζωή δεν είναι πολυτέλεια — είναι συλλογικό κοινωνικό δικαίωμα. Απέναντι σε μια πολιτική που αντιμετωπίζει την πόλη ως εμπόρευμα, αντιπαραθέτουμε την ανάγκη για μια πόλη που θα υπηρετεί την κοινωνία.
Η απάντηση βρίσκεται στη συλλογική οργάνωση, στη δράση και στον αγώνα.
Για μια πόλη που να υπηρετεί την κοινωνία και όχι την κερδοφορία.
